ملیت :  ایرانی   -  قرن : 7 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(639/637 -583 ق)، قاضى و فقیه شافعى. معروف به قاضى‏القضاه خویى. از مشاهیر حكما و فقهاى شافعى مذهب بود كه در آذربایجان تولد یافت. علوم عقلى را نزد فخرالدین رازى فراگرفت و دیگر استادانش على طوسى، ابن الزبیدى و ابن الصلاح بودند. در زمان الملك معظم عیسى به شام سفر كرد و در دمشق اقامت گزید و به منصب قاضى‏القضاتى آنجا رسید. وى در علوم شرعى و حكمى دست داشت و به اصول طب و علوم دیگر نیز آشنا بود و در مدرسه‏ى عادلیه، مجلس درس فقه داشت. در دمشق درگذشت. از آثار وى: تكمیل تفسیر كبیر «مفاتیح الغیب» استادش فخر رازى كه موفق نشده بود آنرا به پایان رساند؛ «ینابیع العلوم»؛ شرح «الارشاد» محمد عمیدى، در علم خلاف و جدل؛ مختصر «النفائس» محمد عمیدى، در جدول به نام «عرائس النفائس»؛ كتابى در «نحو»؛ كتابى در «عروض». خویى منظوماتى نیز داشته است.